Verwend en ondankbaar volk! Toch?

‘Nou zeg, wat een armoe was dat’
‘Ik ken me dat nog heel goed herinneren, munten voor het gas om de werkbroeken uit te koken’
‘De jeugd van tegenwoordig heeft geen idee joh. Zo verwend en ondankbaar volk.’

Ik zit recht tegenover twee dames op leeftijd in het enige vierzitje in de bus. ‘De jeugd’ ben ik in aantal levensjaren niet echt meer. Toch bekruipt mij het gevoel dat ik mij moet verdedigen, of op zijn minst de generatie die ik les sta te geven. Ik denk een tijd na over mijn frustratie terwijl ik met een half oor verder afluister. Het is niet alsof het mij niet ook is opgevallen. Leerlingen die pas luisteren als jij je credible hebt bewezen, de stof die zíj interessant vinden on demand willen ontvangen en voor de vakken die ze nu op dit moment niet relevant achten gewoonweg niet komen opdagen. Om maar te zwijgen over het lef om de docent bij een de nodige feedback te melden hoe teleurgesteld zij in ons onderwijs zijn. Ondankbaar! Ja, zo voelt dat soms wel.

Het onderwijs is overigens niet de enige plek waar deze individualistische kijk op de wereld en wijze van consumeren pijnlijk duidelijk wordt en tot conflicten leidt. Dat bewijst ook dit bus gesprek. En regelmatig laat ik mij de richting op verleiden als die van de dames tegenover mij. Onbegrip, frustratie, weerstand. Logisch ook. Want doe toch eens effe normaal, wie denk je wel niet dat je bent? Maar terwijl ik daar nog steeds in de bus zat met de behoefte in de verdediging te schieten, viel het kwartje (of de gasstuiver in dit geval). De jeugd weet wel wie ze zijn, maar wij niet.

Hoe kunnen wij een generatie begrijpen, begeleiden en opleiden, als we niet kunnen (of willen) zien en benoemen waar dat gedrag vandaan komt? Wat denk je dat je krijgt als een generatie geboren wordt met een smartphone in handen, basisbehoeften als gegeven, informatie overload in een snel verteerbare vorm, alles zoals favoriete Tv-series on demand, direct contact met leeftijdsgenoten via digitale wegen, verbonden met de rest van de wereld via vlogs en social media. En mix dat maar met een puberbrein in ontwikkeling. Lijkt mij een tricky cocktail.

Dat is echter een conclusie als je enkel de negatieve effecten van die kenmerken bekijkt. Er zijn ook een hoop positieve effecten en kansen te benoemen. En dat is waarom ik wél het onderwijs in ben gegaan. Ik hoorde mijzelf tijdens een interview met een muziekindustrieblad afgelopen week nog noemen dat ik denk dat mijn kracht en veerkracht hem juist zit in: ‘Oké, dit werkt dus niet, waarom niet en hoe dan wel?’. Toen de interviewer vroeg hoe de toekomst van mijn zoon er uit ziet en wat ervoor nodig is om daar te komen, had ik geen kant en klaar antwoord. Behalve de belofte dat ik zichtbaar wil blijven maken waar de kern van een probleem ligt, symptoombestrijding voorbij wil en concreet op zoek wil naar dat wat nodig is voor positieve verandering.

En eerlijk, dat lukt gewoon echt niet van uit een plek van onbegrip en frustratie.

‘Je moet nu wel drukken hoor, de volgende moeten we eruit’
‘Rustig aan joh, zit mij niet zo te haasten.’ 
De bus stopt en de dames staan op. Om de beurt kijken ze om en wensen mij een goede dag. 
‘Jullie ook, geniet van het zonnetje vandaag’, antwoord ik met een glimlach.

Babyperking

1 min leestijd – 

Weet je waar ik voor mijn bevalling toch een beetje bang voor was? Dat alle clichés waar waren. Dat het natuurlijk heerlijk voelt dat een kind krijgen je een groter gevoel van nut in dit leven geeft, maar dat dit tegelijkertijd al je overige behoeftes en ambities dempt.

Nu zijn wij (mensen) en helemaal zwangere vrouwen (hallo hormonen) heel goed in angst voor angst en valt de realiteit veelal erg mee. ‘Waar zat jij je nou zo druk om te maken?’ Klopt. Wat een onzin. Oh nee, wacht even. In comes the newest addition to the family: die angst was volledig realistisch en accuraat.

Want ja, die beperking verpakt als verrijking, gepresenteerd met ballonnen als tieten en stroopluiers als startsein, komt helemaal zoals je hem verwacht. Als deksel op de pan, wit-rood afzetlint, alcoholvrij bier en haringen aan de scheerlijn.

Nu niet denken dat ik baal van het krijgen van een kind. Want een beperking heeft mij nog nooit eerder zo chaotisch en metaforisch op een evenwichtiger pad kunnen slingeren. Was ik na mijn burn-out driftig op zoek naar de ‘oude’ tikkeltje (doch overdreven) naive multi-taskende allesdoener, vind ik mijzelf nu na het eten als zeester uitgestrekt op bed naast mijn overdreven snurkende baby totaal kalm antwoord gevend: ‘nee lief dankjewel, mijn laptop kan dicht, de rest komt morgen.’

Ambities? Ja, die zijn er nog.
Nu nu nu?! Hoeft niet.
Helpt dat om tot realistische inzichten te komen? Zeker weten.
Tijd? Altijd tekort.
Helpt dat om tot effectievere invulling van tijd te komen? Absoluut.
Multitasken? Welke idioot heeft dat ooit bedacht?!

De wereld ziet er prachtig uit van deze kant.
Lang leve het geschenk van de babyperking.

Zullen we het er maar wel even over hebben?

2 min leestijd –

Pijn in mijn hart doet het filmpje van de intocht in Eindhoven. Eergisteren gingen we met Jack op de foto met zwarte piet. Nadat de foto gemaakt was zei ik: ‘Laat dit een foto zijn die we later aan hem kunnen laten zien en vertellen dat er een tijd was dat het kinderfeest er anders uit zag, maar dat we het hebben veranderd zodat iedereen ervan kan genieten, zoals we ook ooit de slavernij hebben afgeschaft toen we leerde dat het niet klopte. Weetje hoe dat heet zoon? Beschaving. Dat is waarom we nu zijn waar we zijn en waarom jouw schoolvriendje met zijn donkere huidskleur nu net zo lekker zorgeloos kan spelen, leren en ontwikkelen als jij. Of je je schoen alvast mag zetten? Nou vooruit. Wel een wortel erin voor het paard he? Dan krijg je vast een mooi kado.’

Durven we het overigens al te hebben over dat de weerstand tegen het veranderen van dit kinderfeest helemaal niet gaat over een zwarte veeg meer of minder? Gaan we het nog een keer hebben over de bedreiging die de groep mensen die in het filmpje nazi-achtige kreten schreeuwen voelen? Sinds ik gestart ben als studieloopbaancoach in het onderwijs en mij nog meer aan het verdiepen ben in die rol, is mij weer bevestigd hoe belangrijk het is om te leren lezen welke vragen er niet hardop gesteld worden en te zoeken naar wat er nu echt speelt, omdat daar de sleutel tot de oplossing ligt.

De angst die nu vertaald wordt naar geweld gaat niet over het verliezen van een ouwenoude traditie. De traditie van een goedheilig man die kado’s in de nacht brengt aan brave kindjes blijft onveranderd. De vraag om afschaffing van de vorm van zwarte piet is enkel de druppel en een kapstok om ten strijde te gaan vanuit een veel diepere ontevredenheid. Er heerst angst. Angst om steeds meer ontnomen te worden waar je zo aan gewend geraakt bent, angst omdat je ook al niet veel hebt en steeds meer voelt dat je aan het inleveren bent aan een groep mensen die hun geluk hier zoeken, terwijl jij al jaren aan het knokken bent.

Het hekelpunt in de vraag voor de afschaffing van zwarte piet is ook wel te vertalen naar een situatie waarin duidelijk wordt dat vanuit onbegrip er geen samenwerking of verandering mogelijk is. Beeld je eens in dat iemand jou per ongeluk in de vinger snijdt, auw! het bloed gutst eruit, je drukt de snee dicht en vraagt aan ander een pleister, om als antwoord te krijgen: ‘jij krijgt geen pleister, jij had je vinger op de verkeerde plek, ik ben hier gewoon aan het snijden en kan echt niet stoppen voor jouw probleem’. Vreemde reactie toch?

Pas als we durven te praten over waar de angst en het verzet nu echt vandaan komt, kunnen we misschien komen tot een plek waar verandering niet persé makkelijk, maar wel gezamelijk tot stand kan komen. Onbeantwoorde ontevredenheid broeit en groeit, biedt geen oplossingen en is enkel een opmars naar meer weerstand. Een burgeroorlog waarin dodelijke slachtoffers gaan vallen puur en alleen om een zwarte pieten discussie klinkt wellicht absurd, maar als we de onderliggende beweegredenen van beide groepen niet durven te addresseren vanuit begrip, is zo’n bloederig conflict absoluut een waar we rekening mee moeten gaan houden. #opdatwenietvergeten

Oh ja #ikbendepietendiscussiezat? Mocht je jezelf betrappen op deze gedachte, bedenk je dan dit: Het feit dat we niet verder komen is juist omdat je op die manier weigert om te horen wat er gevraagd wordt en daarmee draag je bij aan de aanhoudende ontevredenheid. De pietendiscussie blijft terugkomen als we niet naar elkaar willen luisteren en niet bereidt zijn om aanpassingen te maken. Dus: pietendiscussie zat? Ik verwijs je met alle liefde naar meerdere bronnen die je nieuwe inzichten kunnen geven. De vraag is: kun jij je over je eigen ego heenzetten en je open opstellen? En zo niet, waar komt die weerstand vandaan? #latenwehetermaarweloverhebben

Van bestseller naar downseller

3 min leestijd –

Ging ik mij niet mengen in de ophef over het boek ‘Sexy, but tired. But sexy’ Klopt. Is het mij gelukt. Zucht, nee. Het is namelijk niet maar een mening als er in de kritieken wordt gezegd dat een aantal passages in het boek gevaarlijk zijn voor een hele kwetsbare doelgroep. En dat zijn niet alleen de jonge vrouwen waar dit boek op is gericht.

Nadat ik mij volledig heb ondergedompeld in zowel de kritieken als verdedigingen blijft er het volgende overeind: het boek is geschreven door een blogger/vlogger/influencer die wilde delen hoe zij zichzelf sexy houdt als hard werkende mamma. En daar is helemaal niks mis mee.

Sterker nog, kunnen we die tips niet allemaal goed gebruiken? Want mijn hemel wat moet ik met dat hoopje wallen, die ingedroogde melkvlekken en dat uitvallende haar nu de hormonen aan het uitwerken zijn na de bevalling en ik mezelf op een verkeerde tijd verwaarloosd naar een netwerkborrel sleep. En wat was libido ook alweer?

Afijn. ‘Send in the troops!’ wat mij betreft. I could use some help! Maar als we de tips en tricks uit het boek erbij pakken blijf ik (zelfs als bewuste en zelfverzekerde vrouw) achter met het gevoel dat ik in mijn huidige vorm niet goed genoeg ben en ik meer mijn best moet doen voor het andere geslacht.

Ook als dat betekend dat ik maar even zin moet maken omdat zaadlozen nu eenmaal noodzaak is.

Dat is dan ook direct één van de redenen waarom argumenten als: ‘Zij deelt hoe zij haar leven leidt, daar hoef je niet zo over te oordelen.’ hier niet afdoende zijn. Het is die schijnbedriegende onschuld waar het gevaar in schuilt.

Want het niet kunnen inzien van de onderliggende (en waarschijnlijk onbewuste) propaganda is het product van diezelfde soort propaganda. Hoewel de intentie dus onschuldig is, is het wel belangrijk dat er kritisch op wordt gereageerd.

Propaganda een heftig woord? Absoluut.
Maar laat mij dit voorbeeld even geven om toe te lichten:

Voor zo lang als dat Puck en haar vrienden en vriendinnen leven (inmiddels zo’n 20 jaar), zien en horen zij op televisie, in magazines, billboards, videoclips en in gesprekken dat vrouwen het mooiste zijn als ze slank zijn, ronde perky borsten en subtiele symmetrische tepels hebben en schaamhaar scheren of waxen. Maar Puck heeft geen slank lichaam, haar borsten zijn zwaar en hangen een beetje, haar tepels zijn groot en zitten niet op dezelfde plek, van scheren krijgt ze ingegroeide haartjes en jeuk en waxen is te duur. Hoewel Puck regelmatig leest en hoort dat ‘iedereen mooi is zoals die is’ is de realiteit voor haar anders. Want op Tinder heeft ze geen matches en de jongens die ze af en toe ontmoet kiezen altijd voor de slankere vriendin. Overigens zou ze niet eens echt durven daten want dat zou kunnen leiden tot seks en zou hij haar dan wel mooi vinden als ze eenmaal naakt voor hem staat en dan überhaupt nog seks willen?

In het mooiere einde van dit verhaal ploegt Puck onvermoeibaar door dit zelfhatende leven heen. In een andere wending eindigt het een stuk donkerder.

‘Maar kom op Anna, die meiden kunnen toch ook wel voor zichzelf denken? Zet je ze nu niet teveel weg als dom?’ Nee. Dom of slim heeft hier niks mee te maken. What you eat is what you become. We consumeren meer onderbewust dan we zelf doorhebben en we consumeren met dit soort boeken toxisch materiaal.

Dat geldt overigens niet alleen voor boeken. Ook op social media in de gepolijste snaps op Instagram en extravagante levens die gestreamd worden op Snapchat, sneakt een verstoord zelfbeeld stiekem naar binnen en nestelt zich op een plek die we niet meer terug zien en horen omdat ook die naar voorbeeld wordt weggepoetst en ontkent.

Tips en tricks zijn geweldig, maar alleen behulpzaam als de ontvanger daar ook echt wat aan heeft. En met dit boek lijden de ontvangers meer schade dan dat ze handvatten krijgen om sexy te leven.

Biology and history culprits in our battle for a seat at the table?

6 min read – 

I always hated my other half for criticizing my feminist views such as getting more women seated at the table. For instance, he argued that it makes no sense getting more women seats based on gender alone. One should be getting a seat only because they are capable and equipped for the job. Moreover, he judged my defensiveness toward him. He felt I was wrongfully accusing him of not backing me and all of the women in the world for giving us a fair chance. I got really angry and frustrated and started questioning if I really liked this guy who is soon to be my baby’s daddy. – before you start questioning our relationship, read on, it’s called a build-up to a story with a turn of events, in case you are a millennial scan reader with a short attention span.

I strongly believed that for women to get better chances and to be heard, the first order of business would be to actually be able to be heard. Meaning: we need to be given more opportunities; equal opportunities. What I didn’t realize at the time was that in my head I somehow made it the responsibility of men to give us a voice. Like they were the ones getting in our way and failing us. But men aren’t failing us (most of the time, only when not picking up on obvious hints). My partner is not failing me. It is mostly me who is failing. We are failing our generation of women. And it is not really our fault.

Before I dive into how we are getting that seat at the table, let me show you a typical example of letting my emotions cloud my judgment. It is some time after dinner and I’ve started scrolling through my Facebook timeline. A video auto-plays titled: ‘LADIES, CAN YOU BELIEVE THIS GUY?!’ and it instantly ignites my recently refueled feminist battle heart. #metoo – the war is on! Completely biased I unlock the audio button and start to listen in on this interview between a calm and confident researcher guy I don’t know and an interview lady who quickly turns out to be just as biased as I am and is visibly ready for a fight of words. The discussion regarded the wage gap between women and men. Now, I won’t put all of the details in here, but in short, he stated that we – women – are the main reason for the existing gap, we are not capable and equipped and it does have everything to do with our gender.

I’ll quickly pause here – I’m sure you can imagine our interviewer’s face catching fire, ears spewing hot steam, fists tightening. To be honest, I caught myself looking at the screen eyes wide, jaw-dropping, not believing what I’ve just heard. And this, dear readers, this is where 21st-century ‘news’ on social media channels has such a dangerous way a fooling us. Because we just get that 20-second excerpt of a guy calling us women unfit and incompetent. What we don’t get is context. Because if we did, we would learn 1) he is right, and 2) he is providing us the correct framework for understanding the problem and therefore he is well on his way of providing a solution.

Alright. One more story before I really take off. Hang in there millennial, nearly there, don’t scroll down yet. And please promise me you will not hate me just because I’m calling out on our weakest generational behavioral trait that is: getting what we want now. A quick fix. This situation and subject is not a quick fix kinda thang.

Let’s picture a table in a room somewhere. Seated at the table are men. They all look very knowledgeable (as far as that is something visible, but just go with it) and serious. Now picture me, a 28-year-old ambitious woman wanting a seat at that table. I’ve got enough knowledge and experience to be in my rightful place at that table. I’ve worked hard to get to where I am and feel confident. However, I will still patiently wait for a seat to be given to me. And once that seat opens up and I am invited, I will hesitate, doubt and make sure I am not taking the seat instead of someone else more knowledgeable than me. And when I finally sit down I wait for my turn to speak. When I do get to speak my words are chosen carefully as to please my audience and not to offend. And when someone questions my arguments I take a step back and reconsider. When I’m invited to speak again I now sometimes decline when I’m not feeling totally confident, avoiding another possible attack on my opinion or unnecessary arguments. And when there is a knock on the door and a fine looking tall gentlemen with a serious facial expression walks in and demands a seat at the table, I stand up and politely offer him my seat.

Not getting that seat or giving up my seat has nothing to do with the men at that table (what I always assumed) and has everything to do with the fact that I am a woman (what I painfully denied). Because there is not a single man at that table who minds me or any other woman to join them at the table by a form of principle – assuming we are indeed past an age of men feeling superior to women. They are not unwilling. What they do fear, however, is losing their own seat. And so they are protective of it, by all means, if necessary.

Now, one of the stronger traits men possess is self-confidence, not taking things too personal or at least not minding too much of the fact that other men don’t like them. Especially when they have an agenda or specific goal in mind. I, on the other hand, as a woman, do take stuff personally. Which in a positive light enables empathy and a nurturing role but also make me more prone to wanting to ‘solve’ the bottleneck rather than pursuing my own agenda. I will get that stinger out. And to quickly resolve that situation is to identify me as the stinger and get me out of the situation.

I am very aware of the fact that I am generalizing here, and while that feels wrong it is exactly what you should do. For the simple fact that there is no denying biology and history as culprits here. Women have come a long way in a very short amount of time in terms of getting a voice and a seat at the table. But women’s suffrage dates back only a century ago, just over 100 years. We are blessed to live in an age where governments and corporates are voluntarily and forcibly doing their part in creating space and opportunities for women. But in truth – and this is going to sound awful – us women have been gaining headway more quickly than women ánd men can handle.

Men have been fighting for seats and maintaining seats for centuries. They have led army’s, corporations, businesses for more than 1000 years. Sure there are exceptions, great women who went down in history for being on the front lines and men not suited for the job. But lets for a moment focus on the traits needed for such a role. Unlike caring for children, scheduling the many family activities, keeping a clean house, entertaining guests and supporting the other half in his endeavors, women have not been trained nor naturally evolved to the same male command and control traits. When talking with women who worked their way up and have taken up a seat, these biological differences are exactly why women tend to stop trying or drop out eventually. Vice versa men have dealt with men for centuries and are used to other men actively branding themselves, letting others know their strengths and accomplishments and fighting for seats. Put a woman in a room where men had a male way of dealing with stuff for centuries and you get communication errors.

That doesn’t, however, solve my initial argument with my partner. Understanding the fundamental origin of our challenge doesn’t provide a quick and easy answer on how to solve or change this imbalance and misunderstanding. Do women really need to take on a ‘male-attitude’ to be able to land a seat or thrive in such a job? Doesn’t that make us lose any traits that are beneficiary and complementary to the male approach? In that light, isn’t it fair to say that women do need to be given a seat at the table based on gender alone, in order to maintain these traits and put them to good use? But how fair would that be to competent and experienced men who are denied a seat simply because they were not born with a vulva? Which by the way is the official and correct word for what we somehow have started calling a vagina. Wait, I’m sorry, that’s a discussion for another time and place.

Let me end with this: We know what makes us different and unique. That makes us gifted in many ways and enables us to do great things. But how can we be great together?

Van respectloze actie naar respectloze reactie

3 min leestijd – 

Het is 23:34. Een doodnormale avond waarop de zwakke staat van mij ruggengraat zich wederom laat kennen en ik dus alweer 25 minuten aan het gezichtsbruinen ben. Zo noemen mijn vriend en ik het turen naar een blauw verlicht schermpje terwijl je in een donkere kamer op bed ligt. ‘Ben je nog lekker aan het gezichtsbruinen schatje?’ De eerste vlagen reacties op de grap van de 538 DJ’s die Maan te gast hadden in de studio verschijnen op mijn scherm. ‘Wat een onsmakelijke actie!’, ‘Dit is toch niet grappig?’ en ‘Echt respectloos naar Maan’.

Het originele audiofragment van het ongelukkige moment durfde ik niet te luisteren. Niet alleen al om het feit dat ik met al die zwangerschapshormonen om werkelijk alles moet janken, maar misschien nog wel meer omdat ik het überhaupt slecht trek om een pijnlijk moment express nog dieper te beleven. Het maakt voor het verkrijgen van een totaalplaatje in dit geval ook niet uit. Het is allemaal erg simpel. Maan kwam (zeer waarschijnlijk enigszins zenuwachtig) haar nieuwe single ten gehore brengen en terwijl ze met haar ogen dicht zich concentreert op de performance kwam er een mannelijke streaker zichzelf even showen. Gevolg? Maan opent haar ogen, schrikt en als reactie komen er tranen. Dat was niet helemaal de bedoeling, zo erkennen ook de DJ’s die er vlug een plaatje ingooien.

Afijn. Erg vervelend allemaal maar het wordt online tenminste goed opgenomen voor Maan. Ik win het ondertussen van de aantrekkingskracht van het scherm en ga enigszins teleurgesteld in medialand rustig slapen. De volgende ochtend heeft het nieuws zich natuurlijkerwijs breder verspreid en zijn het niet meer alleen muziekprofessionals en artiesten die op mijn tijdslijn voorbij komen. Bij het lezen van de nieuwe reacties knapt er nu wel echt iets en ben ik het die schrikt en staat te janken.

‘Wat een overtrokken reactie van Maan’, ‘Het was maar een grapje, waarom gelijk gaan huilen?’ en ’20 jaar en schijnbaar nog nooit een piemel van dichtbij gezien’. Met mijn mond open sta ik aan de grond genageld naar mijn scherm te staren. De overgang van nacht naar dag heeft ons van respectloze actie naar respectloze reactie gebracht. In eerste instantie probeer ik mijn eigen verontwaardiging te temperen maar het duurt niet lang voordat ik wakker word uit de bubbel die ‘ontkenning’ en ‘machtsmisbruik’ heet.

Ook hier hoef ik niet verder te lezen en mijzelf te verdiepen in wat er nu echt speelt. Ook hier is het heel simpel. En dan quote ik graag de scherpe woorden van een vrouw die dit beter kan verwoorden dan ik: ‘Hoe ze reageert is haar recht. Wij kunnen nooit in het hoofd en hart van een ander kijken. Het feit dat ze nog sorry zegt ook spreekt boekdelen over deze machtsverhouding. Ze is slachtoffer van een intimiderende actie waar die gasten gewoon mee weg komen, want da’s lachen en je moet niet zo overdrijven. Dat de meeste comments over haar reactie gaan in plaats van de totaal ongepaste en gedateerde seksuele intimidatie heeft een naam: ‘Victim Shaming’. Laten we in godsnaam met zijn allen wakker worden’. – Laura Jansen.

Het is 08:25 en ik ben klaarwakker. Ik ben boos en teleurgesteld dat het blijkbaar nog steeds nodig is om het op te nemen voor een vrouw die een slechte grap in haar schoot geworpen krijgt. Dat het nodig is om te moeten verduidelijken dat een grap pas een geslaagde grap is als de ontvangende partij dat ook zo beleeft. Dat die ontvanger blijkbaar de druk voelt mee te moeten spelen omdat ze bang is anders zwart gemaakt te worden of niet meer bij de zender langs te mogen komen. Maar vooral omdat het dus nog steeds niet wordt gerespecteerd een eigen reactie te hebben, kwetsbaar te zijn en voor jezelf op te komen als jij het gevoel hebt dat het niet klopt of goed voelt. En dat vergt niet alleen wakker worden. Dat moet simpelweg gewoon veranderen.

Lieve landgenoten,

2 min leestijd – 

Een vijf stappenplan om te voorkomen dat het kiezen van onze regering en leider wordt gedreven door angst en onwetendheid.

Lieve landgenoten, ik zie radeloosheid en ongeloof. De gevolgen van de nieuwe Amerikaanse president zijn direct en pijnlijk zichtbaar geworden en doen zelfs degene die wel wat zagen in deze nieuwe leider hoofdschudden. Iedereen voelt het onweer rommelen in de verte, ook Nederland gaat hier wat van merken. En laten we dáár nu juist onze energie aan gaan besteden.

In maart is het onze beurt om te stemmen. Hoe gaan wij er voor zorgen dat we een regering en leider kiezen die eerlijk en rechtvaardig is en voor het gehele land op komt? Wat kan ik als burger doen om te voorkomen dat we er hier ook een zooitje van maken?

Als we iets kunnen leren van de Trump-Hillary verkiezingscampagnes is het dit: niet alles is wat het lijkt, niet alles wat je leest is waar. We leven in een tijd waarin platformen zoals Facebook bepalen wat we zien. Klikken we op een pro-Obama link, zullen we vanaf dat moment voornamelijk links georiënteerde content zien. We houden ook niet zo van confrontatie, dus onze vriendengroep bestaat voornamelijk uit mensen waar we het mee eens zijn. Dat alles geeft geen objectief beeld van wat er in het grotere geheel gaande is en zorgt voor onaangename verrassingen.

Voordat je je laat meeslepen in de op emotie en empathie inspelende campagnes met dezelfde angstzaaierij die Trump president heeft gemaakt, beloof en gun jezelf de rust en tijd om een eigen gedegen mening te vormen. Een aantal tips om te voorkomen dat je jezelf verliest in de chaos:

1. Lees de daadwerkelijke partijprogramma’s. Niet de korte en bondige samenvattingen die de media/blogs geven, maar ga naar de websites van alle politieke partijen en lees je in. Elke keer als je iets tegenkomt waar je achter staat — maakt niet uit van welke partij — schrijf je het op. Tel uit je winst.

2. Formuleer niet direct een mening maar stel eerst kritische vragen. Hoe gaat dan dan in zijn werk? Wat betekent dat voor mij en mijn buren/familie/vrienden. Hoe gaat daarvoor betaald worden? Heeft het consequenties voor andere zaken die niet met mij te maken hebben?

3. Lees je een artikel die je een bepaalde richting in stuurt/duidelijke mening neerlegt? Zoek en lees een stuk dat dit probeert te weerleggen. Warm-koud, licht-donker, zoet-zuur.

4. Wees niet bang voor feedback/meningen van mensen die er anders over denken. Dat betekent niet direct dat jij ongelijk hebt, of dat ze je niet mogen als persoon. Iedereen leeft anders en heeft andere behoeften. Wees geïnteresseerd en durf te vragen. Het is ok om het niet eens te zijn.

5. Reageer niet direct. Check bronnen. Is het een feit of mening? Laat die andere reacties er eerst maar overheen komen en lees ze met aandacht. Vraag je vriend/vriendin/echtgenoot wat ze ervan vinden. Slaap er zelfs misschien wel eerst een nachtje over.

En voor wie nu denkt: ‘daar heb ik toch helemaal geen tijd voor?’ mag zichzelf het volgende afvragen:
Als we allemaal onze stem laten afhangen van onze emoties en angsten, ons niet interesseren in onze buren, geen vragen durven te stellen of de waarheid op tafel willen… Wat voor soort regering krijgen we daar dan voor terug?

Het is helemaal niet aan de mannen om kansen te creëren en ruimte te maken voor vrouwen

2 min leestijd – 

Die verantwoordelijkheid is aan onszelf.

Het zal absoluut liggen aan het algoritme op de platformen en het feit dat ik vrouw ben dat ik de laatste tijd steeds meer sterke vrouwen in de entertainment industrie zichzelf zie en hoor uitspreken. Eerst dacht ik dat vervelend te vinden: ‘moet dat nou?’. Ik ben zelf altijd redelijk stellig geweest: ‘ik ben geen feminist, als we gelijkheid willen moeten we niet vechten en claimen maar moeten wij onze plek als meer dan normaal gaan beschouwen en er geen twijfel over laten bestaan dat een vrouw deze functie vervult’. Maar wie hou ik voor de gek? Dat is toch ook gewoon hetzelfde als vechten? Opkomen voor jezelf, je rechten, wensen en behoeften.

De afgelopen jaren heb ik gewapend met naïviteit en passie territorium bij elkaar geharkt en is mijn social media aanwezigheid niet alleen geweest voor een goed gevoel maar vooral als bewijs dat ook hier een plek voor vrouwen mogelijk is. Dat ik er hopelijk samen met andere hardwerkende vrouwen voor heb gezorgd dat als er nu een vrouwelijke tourmanager met een band en crew het podium op loopt, dat de vrouw gewoon wordt aangekeken en haar hand geschud. En dat de volgende vraag is: ‘dus, hoe gaan we het aanpakken?’ en niet de band te horen krijgt: ‘pittig zangeresje hebben jullie zeg’.

Mijn hoofd knikt mee terwijl ik het interview van de NRC met Roosmarijn Reijmer lees: ‘Ach.. jij bent toch een van de mannen. Pas onlangs besefte ik: nee, dat ben ik helemaal niet.’ Wat een wanhoop dat wij als vrouw zo erg het gevoel hebben dat we alleen mee kunnen spelen als we zoals de mannen zijn. En dan de regel: ‘Zit ik hier omdat ik een vrouw ben, of omdat ik goed ben?’. Man man man, pijn in mijn borst zo raak. Gisteren kwamen de woorden van Eva Jinek op haar site tot de kern van het kwaad. De vrouw trekt zich te snel terug als de kritiek weer eens enkel over het vrouw-zijn en het daarbij horende uiterlijk gaat, en niet over de inhoud. En als we heel eerlijk tegen onszelf zijn, zijn het niet de mannen die ons in dat hoekje duwen. Dat doen wij vrouwen zelf.

Afijn. Time to face the music, zoals ze dat zeggen. Ik kijk uit naar nog meer groei en acceptatie. Dat minder vrouwen klagen en meer vrouwen zich uitspreken. Dat meer vrouwen zichzelf serieuzer nemen en voor zichzelf opkomen. Dat we in de nabije toekomst hier niet meer over hoeven te praten. En dat mijn dochter en haar kleindochter zich vanzelfsprekend niet meer meten aan mannen, in hun kracht staan en zich geen enkele kans laten ontnemen.

Interview Eva Jinek
Interview Roosmarijn Reijmer

We need to stop promoting ‘This is your moment!’ and ‘you can be anything you want!’

3 min read – 

A world full of opportunities at a standstill.

For the past year I have been trying to steer clear from Social Media when it comes to personal moments of endless scrolling. Which is a pretty hard thing to do when 75% of your job and side projects need you on Social Media. And I’m not saying this is a typical ‘I hate Social Media’ and ‘It’s such a waste of my time’ phase we all know and go through once in a while.

I found that if I want to stay mentally healthy, keep up my mental strength and self-confidence, there is one thing I don’t need in my life: happily smiling beautiful looking women stating ‘this is your moment!’ and/or ‘don’t let anybody steal your dreams, you can make it happen!’.

Back in 2014 I had to accept the fact that I’m not invincible. My head was a mess, I couldn’t remember simple things and I started doubting everything — mainly myself. It felt like someone took off my rose-colored glasses and now I had to face reality. I hated the new me. I wanted back my old-slightly naive-down for everything-not afraid to ask. But she never came.

At the end of 2016 I finally felt like a snake that completely shredded it’s old skin and I felt comfortable in my new suit. I even tried some new moves, testing my new shoes and without realizing it the doubting stopped. In the beginning just for short periodes of time, but as I seized more control over the new me the doubt vanished for days and even months at a time.

However the doubt is still there, hidden inside of me. And once in a while it takes a walk outside. It knows my weak spots. When I’m tired from work, when I’m just about to have my period, when I’m confronted about something. And then I go through the phases I’ve become so familiar with:

– First comes a feeling of paralyses
– Second is a strong urge to flee and hide
– Third is me realizing what is happening
– Fourth is me being mad for allowing ‘it’ to happen again
– Fifth is me remembering it’s not the end of the world
– Sixth is acceptance and rest
– Seventh is the feeling of gaining headspace again
– Eight is figuring out a game plan and returning to the scene

The first time this happened it took me a full month to go from 1–8, but nowadays I go through the motions faster. Not because I’m not allowing myself to give every move a proper check, but because it naturally happens faster. Now I can hear you think: ‘so if you got this down, what has Social Media got to do with it?’.

We live in a world of balance. We — as the world, our society — have gained so much from our individualism, automation, feminism and education to all. But it has and is costing us greatly as well. My friends and I grew up with the opportunity to follow a higher education and get a job that women before me couldn’t. I didn’t have to take over the family business and it is not expected of me to be a stay-at-home mother.

But these so-called ‘opportunities’ are putting a paralyzing pressure on our generation. I am a 27 year old woman that has been working as a freelancer for over 7 years. In the early days I felt like I could make a change, I’m special and I could do whatever I wanted. Over the years that feeling turned into a misplaced feeling of responsibility. A big part of that feeling comes from within, but the other big part comes from society — more specifically from Social Media.

If we want young women to thrive we need to stop promoting ‘this is your moment!’ and ‘you can be anything you want, don’t sit around and wait for it!’. It may get them up from their seat, but it will backfire once they hit a challenge. If we want equality and fair chances we need to accept that we shouldn’t be pushed. We need to be understood, accepted and supported.

But until that happens, I will steer clear from Social Media on my weaker days. I draw strength, motivation and inspiration from having dinner with friends, walking the dog, going to a petting zoo, calling my mom, reading a book and movie night with my man. And maybe a little bit of wine and chocolate…

 

Why I’m bothered by my white privilege and should speak up

3 min read – 

Like every teenager, I dealt with my fair share of exam stress, wardrobe panic, gossip talk, body changes and all of the typical school insecurities. But other than that I was a very happy kid and had not much to worry about. One thing always did bother me though. And it never really faded. On the contrary, it still bothers me today and even angers me greatly from time to time. And I feel it’s time I open up and start to act on it.

I am born half Dutch, half Greek. Many of you know this because I once told you. But you wouldn’t know if I didn’t. Because apart from the brown eyes, brown hair and the amazing bronzing capabilities of my skin, I look just like my fellow white Dutchies. I now know that this ‘look’ has made my life a lot easier. Sure you work hard to reach your goals, but my life would have been very different and a lot harder if I was half African and my skin was black.

When I was still in middle school I was introduced to this dark truth. My class combined more races than a G20 summit and I had a bunch of friends whom I hung out with that didn’t share my white look. I remember we would go to the supermarket during lunch break and I would hear other people (grown-ups) whisper insults, point fingers and even swear at my classmates or deliberately push them. They didn’t do anything wrong or said a single bad word. I was 13 years old and shocked and confused.

Fast forward to University. I was conducting my graduate research at a foundation organizing Hip-hop events. I love Hip-hop and grew up rapping along with J5, Talib, KRS and Dilated Peoples. Many of the people I worked with, including the artists, were black or looked like what the media depicted as the face of a typical suicide bomber. Walking through town together I couldn’t help but notice people avoiding our paths and tightly holding their bags. My friends looked like they didn’t see it but were probably pretending. It made me feel sick and strangely ignorant.

Today. I have the amazing pleasure to still be surrounded by and work with extremely talented artists, musicians, and inspiring people. Almost all of them showing the world a beautiful dark skin color. The only difference with back in the days and now is that many of them became a public figure and are popular by demand. And somehow that changes the ‘rules’. They are praised and applauded, role models and award winners. But when the night falls and we walk to our car after a show, and security is closing down the building and doesn’t recognize the guy who just sold out the venue, we still hear the whispers: ‘maybe he doesn’t carry a guitar but there is a gun in his guitar case’.

I am privileged. And I’m fed up and angry about the fact that my friends are not and have to deal with shit like this on a daily basis. To this day I regret not standing up to those security guards. I shouldn’t have listened to my friends who were careful to not rock the boat or make a fuzz and asked me to let it go. We do not just need to acknowledge that we are privileged. If we want change we need to actively make an effort to support change. So I’m making a promise to myself that I will call out on supermarket whispers, I will confront people that show disrespect and misunderstanding and I will ask what exactly scares them and show and tell them that it’s an illusion we are maintaining ourselves through these bad behaviors.

I am not just taking a knee, I will not be silent and I will make an effort.

This piece was inspired by a powerful article by Lori Lakin Hutcherson. Read it here: My White Friend Asked Me on Facebook to Explain White Privilege. I Decided to Be Honest.