Biology and history culprits in our battle for a seat at the table?

I always hated my other half for criticizing my feminist views such as getting more women seated at the table. For instance, he argued that it makes no sense getting more women seats based on gender alone. One should be getting a seat only because they are capable and equipped for the job. Moreover, he judged my defensiveness toward him. He felt I was wrongfully accusing him of not backing me and all of the women in the world for giving us a fair chance. I got really angry and frustrated and started questioning if I really liked this guy who is soon to be my baby’s daddy. – before you start questioning our relationship, read on, it’s called a build-up to a story with a turn of events, in case you are a millennial scan reader with a short attention span.

I strongly believed that for women to get better chances and to be heard, the first order of business would be to actually be able to be heard. Meaning: we need to be given more opportunities; equal opportunities. What I didn’t realize at the time was that in my head I somehow made it the responsibility of men to give us a voice. Like they were the ones getting in our way and failing us. But men aren’t failing us (most of the time, only when not picking up on obvious hints). My partner is not failing me. It is mostly me who is failing. We are failing our generation of women. And it is not really our fault.

Before I dive into how we are getting that seat at the table, let me show you a typical example of letting my emotions cloud my judgment. It is some time after dinner and I’ve started scrolling through my Facebook timeline. A video auto-plays titled: ‘LADIES, CAN YOU BELIEVE THIS GUY?!’ and it instantly ignites my recently refueled feminist battle heart. #metoo – the war is on! Completely biased I unlock the audio button and start to listen in on this interview between a calm and confident researcher guy I don’t know and an interview lady who quickly turns out to be just as biased as I am and is visibly ready for a fight of words. The discussion regarded the wage gap between women and men. Now, I won’t put all of the details in here, but in short, he stated that we – women – are the main reason for the existing gap, we are not capable and equipped and it does have everything to do with our gender.

I’ll quickly pause here – I’m sure you can imagine our interviewer’s face catching fire, ears spewing hot steam, fists tightening. To be honest, I caught myself looking at the screen eyes wide, jaw-dropping, not believing what I’ve just heard. And this, dear readers, this is where 21st-century ‘news’ on social media channels has such a dangerous way a fooling us. Because we just get that 20-second excerpt of a guy calling us women unfit and incompetent. What we don’t get is context. Because if we did, we would learn 1) he is right, and 2) he is providing us the correct framework for understanding the problem and therefore he is well on his way of providing a solution.

Alright. One more story before I really take off. Hang in there millennial, nearly there, don’t scroll down yet. And please promise me you will not hate me just because I’m calling out on our weakest generational behavioral trait that is: getting what we want now. A quick fix. This situation and subject is not a quick fix kinda thang.

Let’s picture a table in a room somewhere. Seated at the table are men. They all look very knowledgeable (as far as that is something visible, but just go with it) and serious. Now picture me, a 28-year-old ambitious woman wanting a seat at that table. I’ve got enough knowledge and experience to be in my rightful place at that table. I’ve worked hard to get to where I am and feel confident. However, I will still patiently wait for a seat to be given to me. And once that seat opens up and I am invited, I will hesitate, doubt and make sure I am not taking the seat instead of someone else more knowledgeable than me. And when I finally sit down I wait for my turn to speak. When I do get to speak my words are chosen carefully as to please my audience and not to offend. And when someone questions my arguments I take a step back and reconsider. When I’m invited to speak again I now sometimes decline when I’m not feeling totally confident, avoiding another possible attack on my opinion or unnecessary arguments. And when there is a knock on the door and a fine looking tall gentlemen with a serious facial expression walks in and demands a seat at the table, I stand up and politely offer him my seat.

Not getting that seat or giving up my seat has nothing to do with the men at that table (what I always assumed) and has everything to do with the fact that I am a woman (what I painfully denied). Because there is not a single man at that table who minds me or any other woman to join them at the table by a form of principle – assuming we are indeed past an age of men feeling superior to women. They are not unwilling. What they do fear, however, is losing their own seat. And so they are protective of it, by all means, if necessary.

Now, one of the stronger traits men possess is self-confidence, not taking things too personal or at least not minding too much of the fact that other men don’t like them. Especially when they have an agenda or specific goal in mind. I, on the other hand, as a woman, do take stuff personally. Which in a positive light enables empathy and a nurturing role but also make me more prone to wanting to ‘solve’ the bottleneck rather than pursuing my own agenda. I will get that stinger out. And to quickly resolve that situation is to identify me as the stinger and get me out of the situation.

I am very aware of the fact that I am generalizing here, and while that feels wrong it is exactly what you should do. For the simple fact that there is no denying biology and history as culprits here. Women have come a long way in a very short amount of time in terms of getting a voice and a seat at the table. But women’s suffrage dates back only a century ago, just over 100 years. We are blessed to live in an age where governments and corporates are voluntarily and forcibly doing their part in creating space and opportunities for women. But in truth – and this is going to sound awful – us women have been gaining headway more quickly than women ánd men can handle.

Men have been fighting for seats and maintaining seats for centuries. They have led army’s, corporations, businesses for more than 1000 years. Sure there are exceptions, great women who went down in history for being on the front lines and men not suited for the job. But lets for a moment focus on the traits needed for such a role. Unlike caring for children, scheduling the many family activities, keeping a clean house, entertaining guests and supporting the other half in his endeavors, women have not been trained nor naturally evolved to the same male command and control traits. When talking with women who worked their way up and have taken up a seat, these biological differences are exactly why women tend to stop trying or drop out eventually. Vice versa men have dealt with men for centuries and are used to other men actively branding themselves, letting others know their strengths and accomplishments and fighting for seats. Put a woman in a room where men had a male way of dealing with stuff for centuries and you get communication errors.

That doesn’t, however, solve my initial argument with my partner. Understanding the fundamental origin of our challenge doesn’t provide a quick and easy answer on how to solve or change this imbalance and misunderstanding. Do women really need to take on a ‘male-attitude’ to be able to land a seat or thrive in such a job? Doesn’t that make us lose any traits that are beneficiary and complementary to the male approach? In that light, isn’t it fair to say that women do need to be given a seat at the table based on gender alone, in order to maintain these traits and put them to good use? But how fair would that be to competent and experienced men who are denied a seat simply because they were not born with a vulva? Which by the way is the official and correct word for what we somehow have started calling a vagina. Wait, I’m sorry, that’s a discussion for another time and place.

Let me end with this: We know what makes us different and unique. That makes us gifted in many ways and enables us to do great things. But how can we be great together?

Van respectloze actie naar respectloze reactie

Het is 23:34. Een doodnormale avond waarop de zwakke staat van mij ruggengraat zich wederom laat kennen en ik dus alweer 25 minuten aan het gezichtsbruinen ben. Zo noemen mijn vriend en ik het turen naar een blauw verlicht schermpje terwijl je in een donkere kamer op bed ligt. ‘Ben je nog lekker aan het gezichtsbruinen schatje?’ De eerste vlagen reacties op de grap van de 538 DJ’s die Maan te gast hadden in de studio verschijnen op mijn scherm. ‘Wat een onsmakelijke actie!’, ‘Dit is toch niet grappig?’ en ‘Echt respectloos naar Maan’.

Het originele audiofragment van het ongelukkige moment durfde ik niet te luisteren. Niet alleen al om het feit dat ik met al die zwangerschapshormonen om werkelijk alles moet janken, maar misschien nog wel meer omdat ik het überhaupt slecht trek om een pijnlijk moment express nog dieper te beleven. Het maakt voor het verkrijgen van een totaalplaatje in dit geval ook niet uit. Het is allemaal erg simpel. Maan kwam (zeer waarschijnlijk enigszins zenuwachtig) haar nieuwe single ten gehore brengen en terwijl ze met haar ogen dicht zich concentreert op de performance kwam er een mannelijke streaker zichzelf even showen. Gevolg? Maan opent haar ogen, schrikt en als reactie komen er tranen. Dat was niet helemaal de bedoeling, zo erkennen ook de DJ’s die er vlug een plaatje ingooien.

Afijn. Erg vervelend allemaal maar het wordt online tenminste goed opgenomen voor Maan. Ik win het ondertussen van de aantrekkingskracht van het scherm en ga enigszins teleurgesteld in medialand rustig slapen. De volgende ochtend heeft het nieuws zich natuurlijkerwijs breder verspreid en zijn het niet meer alleen muziekprofessionals en artiesten die op mijn tijdslijn voorbij komen. Bij het lezen van de nieuwe reacties knapt er nu wel echt iets en ben ik het die schrikt en staat te janken.

‘Wat een overtrokken reactie van Maan’, ‘Het was maar een grapje, waarom gelijk gaan huilen?’ en ’20 jaar en schijnbaar nog nooit een piemel van dichtbij gezien’. Met mijn mond open sta ik aan de grond genageld naar mijn scherm te staren. De overgang van nacht naar dag heeft ons van respectloze actie naar respectloze reactie gebracht. In eerste instantie probeer ik mijn eigen verontwaardiging te temperen maar het duurt niet lang voordat ik wakker word uit de bubbel die ‘ontkenning’ en ‘machtsmisbruik’ heet.

Ook hier hoef ik niet verder te lezen en mijzelf te verdiepen in wat er nu echt speelt. Ook hier is het heel simpel. En dan quote ik graag de scherpe woorden van een vrouw die dit beter kan verwoorden dan ik: ‘Hoe ze reageert is haar recht. Wij kunnen nooit in het hoofd en hart van een ander kijken. Het feit dat ze nog sorry zegt ook spreekt boekdelen over deze machtsverhouding. Ze is slachtoffer van een intimiderende actie waar die gasten gewoon mee weg komen, want da’s lachen en je moet niet zo overdrijven. Dat de meeste comments over haar reactie gaan in plaats van de totaal ongepaste en gedateerde seksuele intimidatie heeft een naam: ‘Victim Shaming’. Laten we in godsnaam met zijn allen wakker worden’. – Laura Jansen.

Het is 08:25 en ik ben klaarwakker. Ik ben boos en teleurgesteld dat het blijkbaar nog steeds nodig is om het op te nemen voor een vrouw die een slechte grap in haar schoot geworpen krijgt. Dat het nodig is om te moeten verduidelijken dat een grap pas een geslaagde grap is als de ontvangende partij dat ook zo beleeft. Dat die ontvanger blijkbaar de druk voelt mee te moeten spelen omdat ze bang is anders zwart gemaakt te worden of niet meer bij de zender langs te mogen komen. Maar vooral omdat het dus nog steeds niet wordt gerespecteerd een eigen reactie te hebben, kwetsbaar te zijn en voor jezelf op te komen als jij het gevoel hebt dat het niet klopt of goed voelt. En dat vergt niet alleen wakker worden. Dat moet simpelweg gewoon veranderen.

Foto: Verne Ho van

Lieve landgenoten,

Een vijf stappenplan om te voorkomen dat het kiezen van onze regering en leider wordt gedreven door angst en onwetendheid.

Lieve landgenoten, ik zie radeloosheid en ongeloof. De gevolgen van de nieuwe Amerikaanse president zijn direct en pijnlijk zichtbaar geworden en doen zelfs degene die wel wat zagen in deze nieuwe leider hoofdschudden. Iedereen voelt het onweer rommelen in de verte, ook Nederland gaat hier wat van merken. En laten we dáár nu juist onze energie aan gaan besteden.

In maart is het onze beurt om te stemmen. Hoe gaan wij er voor zorgen dat we een regering en leider kiezen die eerlijk en rechtvaardig is en voor het gehele land op komt? Wat kan ik als burger doen om te voorkomen dat we er hier ook een zooitje van maken?

Als we iets kunnen leren van de Trump-Hillary verkiezingscampagnes is het dit: niet alles is wat het lijkt, niet alles wat je leest is waar. We leven in een tijd waarin platformen zoals Facebook bepalen wat we zien. Klikken we op een pro-Obama link, zullen we vanaf dat moment voornamelijk links georiënteerde content zien. We houden ook niet zo van confrontatie, dus onze vriendengroep bestaat voornamelijk uit mensen waar we het mee eens zijn. Dat alles geeft geen objectief beeld van wat er in het grotere geheel gaande is en zorgt voor onaangename verrassingen.

Voordat je je laat meeslepen in de op emotie en empathie inspelende campagnes met dezelfde angstzaaierij die Trump president heeft gemaakt, beloof en gun jezelf de rust en tijd om een eigen gedegen mening te vormen. Een aantal tips om te voorkomen dat je jezelf verliest in de chaos:

1. Lees de daadwerkelijke partijprogramma’s. Niet de korte en bondige samenvattingen die de media/blogs geven, maar ga naar de websites van alle politieke partijen en lees je in. Elke keer als je iets tegenkomt waar je achter staat — maakt niet uit van welke partij — schrijf je het op. Tel uit je winst.

2. Formuleer niet direct een mening maar stel eerst kritische vragen. Hoe gaat dan dan in zijn werk? Wat betekent dat voor mij en mijn buren/familie/vrienden. Hoe gaat daarvoor betaald worden? Heeft het consequenties voor andere zaken die niet met mij te maken hebben?

3. Lees je een artikel die je een bepaalde richting in stuurt/duidelijke mening neerlegt? Zoek en lees een stuk dat dit probeert te weerleggen. Warm-koud, licht-donker, zoet-zuur.

4. Wees niet bang voor feedback/meningen van mensen die er anders over denken. Dat betekent niet direct dat jij ongelijk hebt, of dat ze je niet mogen als persoon. Iedereen leeft anders en heeft andere behoeften. Wees geïnteresseerd en durf te vragen. Het is ok om het niet eens te zijn.

5. Reageer niet direct. Check bronnen. Is het een feit of mening? Laat die andere reacties er eerst maar overheen komen en lees ze met aandacht. Vraag je vriend/vriendin/echtgenoot wat ze ervan vinden. Slaap er zelfs misschien wel eerst een nachtje over.

En voor wie nu denkt: ‘daar heb ik toch helemaal geen tijd voor?’ mag zichzelf het volgende afvragen:
Als we allemaal onze stem laten afhangen van onze emoties en angsten, ons niet interesseren in onze buren, geen vragen durven te stellen of de waarheid op tafel willen… Wat voor soort regering krijgen we daar dan voor terug?

Het is helemaal niet aan de mannen om kansen te creëren en ruimte te maken voor vrouwen

Die verantwoordelijkheid is aan onszelf.

Het zal absoluut liggen aan het algoritme op de platformen en het feit dat ik vrouw ben dat ik de laatste tijd steeds meer sterke vrouwen in de entertainment industrie zichzelf zie en hoor uitspreken. Eerst dacht ik dat vervelend te vinden: ‘moet dat nou?’. Ik ben zelf altijd redelijk stellig geweest: ‘ik ben geen feminist, als we gelijkheid willen moeten we niet vechten en claimen maar moeten wij onze plek als meer dan normaal gaan beschouwen en er geen twijfel over laten bestaan dat een vrouw deze functie vervult’. Maar wie hou ik voor de gek? Dat is toch ook gewoon hetzelfde als vechten? Opkomen voor jezelf, je rechten, wensen en behoeften.

De afgelopen jaren heb ik gewapend met naïviteit en passie territorium bij elkaar geharkt en is mijn social media aanwezigheid niet alleen geweest voor een goed gevoel maar vooral als bewijs dat ook hier een plek voor vrouwen mogelijk is. Dat ik er hopelijk samen met andere hardwerkende vrouwen voor heb gezorgd dat als er nu een vrouwelijke tourmanager met een band en crew het podium op loopt, dat de vrouw gewoon wordt aangekeken en haar hand geschud. En dat de volgende vraag is: ‘dus, hoe gaan we het aanpakken?’ en niet de band te horen krijgt: ‘pittig zangeresje hebben jullie zeg’.

Mijn hoofd knikt mee terwijl ik het interview van de NRC met Roosmarijn Reijmer lees: ‘Ach.. jij bent toch een van de mannen. Pas onlangs besefte ik: nee, dat ben ik helemaal niet.’ Wat een wanhoop dat wij als vrouw zo erg het gevoel hebben dat we alleen mee kunnen spelen als we zoals de mannen zijn. En dan de regel: ‘Zit ik hier omdat ik een vrouw ben, of omdat ik goed ben?’. Man man man, pijn in mijn borst zo raak. Gisteren kwamen de woorden van Eva Jinek op haar site tot de kern van het kwaad. De vrouw trekt zich te snel terug als de kritiek weer eens enkel over het vrouw-zijn en het daarbij horende uiterlijk gaat, en niet over de inhoud. En als we heel eerlijk tegen onszelf zijn, zijn het niet de mannen die ons in dat hoekje duwen. Dat doen wij vrouwen zelf.

Afijn. Time to face the music, zoals ze dat zeggen. Ik kijk uit naar nog meer groei en acceptatie. Dat minder vrouwen klagen en meer vrouwen zich uitspreken. Dat meer vrouwen zichzelf serieuzer nemen en voor zichzelf opkomen. Dat we in de nabije toekomst hier niet meer over hoeven te praten. En dat mijn dochter en haar kleindochter zich vanzelfsprekend niet meer meten aan mannen, in hun kracht staan en zich geen enkele kans laten ontnemen.

Interview Eva Jinek
Interview Roosmarijn Reijmer

We need to stop promoting ‘This is your moment!’ and ‘you can be anything you want!’

A world full of opportunities at a standstill.

For the past year I have been trying to steer clear from Social Media when it comes to personal moments of endless scrolling. Which is a pretty hard thing to do when 75% of your job and side projects need you on Social Media. And I’m not saying this is a typical ‘I hate Social Media’ and ‘It’s such a waste of my time’ phase we all know and go through once in a while.

I found that if I want to stay mentally healthy, keep up my mental strength and self-confidence, there is one thing I don’t need in my life: happily smiling beautiful looking women stating ‘this is your moment!’ and/or ‘don’t let anybody steal your dreams, you can make it happen!’.

Back in 2014 I had to accept the fact that I’m not invincible. My head was a mess, I couldn’t remember simple things and I started doubting everything — mainly myself. It felt like someone took off my rose-colored glasses and now I had to face reality. I hated the new me. I wanted back my old-slightly naive-down for everything-not afraid to ask. But she never came.

At the end of 2016 I finally felt like a snake that completely shredded it’s old skin and I felt comfortable in my new suit. I even tried some new moves, testing my new shoes and without realizing it the doubting stopped. In the beginning just for short periodes of time, but as I seized more control over the new me the doubt vanished for days and even months at a time.

However the doubt is still there, hidden inside of me. And once in a while it takes a walk outside. It knows my weak spots. When I’m tired from work, when I’m just about to have my period, when I’m confronted about something. And then I go through the phases I’ve become so familiar with:

– First comes a feeling of paralyses
– Second is a strong urge to flee and hide
– Third is me realizing what is happening
– Fourth is me being mad for allowing ‘it’ to happen again
– Fifth is me remembering it’s not the end of the world
– Sixth is acceptance and rest
– Seventh is the feeling of gaining headspace again
– Eight is figuring out a game plan and returning to the scene

The first time this happened it took me a full month to go from 1–8, but nowadays I go through the motions faster. Not because I’m not allowing myself to give every move a proper check, but because it naturally happens faster. Now I can hear you think: ‘so if you got this down, what has Social Media got to do with it?’.

We live in a world of balance. We — as the world, our society — have gained so much from our individualism, automation, feminism and education to all. But it has and is costing us greatly as well. My friends and I grew up with the opportunity to follow a higher education and get a job that women before me couldn’t. I didn’t have to take over the family business and it is not expected of me to be a stay-at-home mother.

But these so-called ‘opportunities’ are putting a paralyzing pressure on our generation. I am a 27 year old woman that has been working as a freelancer for over 7 years. In the early days I felt like I could make a change, I’m special and I could do whatever I wanted. Over the years that feeling turned into a misplaced feeling of responsibility. A big part of that feeling comes from within, but the other big part comes from society — more specifically from Social Media.

If we want young women to thrive we need to stop promoting ‘this is your moment!’ and ‘you can be anything you want, don’t sit around and wait for it!’. It may get them up from their seat, but it will backfire once they hit a challenge. If we want equality and fair chances we need to accept that we shouldn’t be pushed. We need to be understood, accepted and supported.

But until that happens, I will steer clear from Social Media on my weaker days. I draw strength, motivation and inspiration from having dinner with friends, walking the dog, going to a petting zoo, calling my mom, reading a book and movie night with my man. And maybe a little bit of wine and chocolate…

Photo by Xavier Sotomayor —

Why I’m bothered by my white privilege and should speak up

Like every teenager, I dealt with my fair share of exam stress, wardrobe panic, gossip talk, body changes and all of the typical school insecurities. But other than that I was a very happy kid and had not much to worry about. One thing always did bother me though. And it never really faded. On the contrary, it still bothers me today and even angers me greatly from time to time. And I feel it’s time I open up and start to act on it.

I am born half Dutch, half Greek. Many of you know this because I once told you. But you wouldn’t know if I didn’t. Because apart from the brown eyes, brown hair and the amazing bronzing capabilities of my skin, I look just like my fellow white Dutchies. I now know that this ‘look’ has made my life a lot easier. Sure you work hard to reach your goals, but my life would have been very different and a lot harder if I was half African and my skin was black.

When I was still in middle school I was introduced to this dark truth. My class combined more races than a G20 summit and I had a bunch of friends whom I hung out with that didn’t share my white look. I remember we would go to the supermarket during lunch break and I would hear other people (grown-ups) whisper insults, point fingers and even swear at my classmates or deliberately push them. They didn’t do anything wrong or said a single bad word. I was 13 years old and shocked and confused.

Fast forward to University. I was conducting my graduate research at a foundation organizing Hip-hop events. I love Hip-hop and grew up rapping along with J5, Talib, KRS and Dilated Peoples. Many of the people I worked with, including the artists, were black or looked like what the media depicted as the face of a typical suicide bomber. Walking through town together I couldn’t help but notice people avoiding our paths and tightly holding their bags. My friends looked like they didn’t see it but were probably pretending. It made me feel sick and strangely ignorant.

Today. I have the amazing pleasure to still be surrounded by and work with extremely talented artists, musicians, and inspiring people. Almost all of them showing the world a beautiful dark skin color. The only difference with back in the days and now is that many of them became a public figure and are popular by demand. And somehow that changes the ‘rules’. They are praised and applauded, role models and award winners. But when the night falls and we walk to our car after a show, and security is closing down the building and doesn’t recognize the guy who just sold out the venue, we still hear the whispers: ‘maybe he doesn’t carry a guitar but there is a gun in his guitar case’.

I am privileged. And I’m fed up and angry about the fact that my friends are not and have to deal with shit like this on a daily basis. To this day I regret not standing up to those security guards. I shouldn’t have listened to my friends who were careful to not rock the boat or make a fuzz and asked me to let it go. We do not just need to acknowledge that we are privileged. If we want change we need to actively make an effort to support change. So I’m making a promise to myself that I will call out on supermarket whispers, I will confront people that show disrespect and misunderstanding and I will ask what exactly scares them and show and tell them that it’s an illusion we are maintaining ourselves through these bad behaviors.

I am not just taking a knee, I will not be silent and I will make an effort.

This piece was inspired by a powerful article by Lori Lakin Hutcherson. Read it here: My White Friend Asked Me on Facebook to Explain White Privilege. I Decided to Be Honest.

Photo by Tyler Gebhart on