Van respectloze actie naar respectloze reactie

Het is 23:34. Een doodnormale avond waarop de zwakke staat van mij ruggengraat zich wederom laat kennen en ik dus alweer 25 minuten aan het gezichtsbruinen ben. Zo noemen mijn vriend en ik het turen naar een blauw verlicht schermpje terwijl je in een donkere kamer op bed ligt. ‘Ben je nog lekker aan het gezichtsbruinen schatje?’ De eerste vlagen reacties op de grap van de 538 DJ’s die Maan te gast hadden in de studio verschijnen op mijn scherm. ‘Wat een onsmakelijke actie!’, ‘Dit is toch niet grappig?’ en ‘Echt respectloos naar Maan’.

Het originele audiofragment van het ongelukkige moment durfde ik niet te luisteren. Niet alleen al om het feit dat ik met al die zwangerschapshormonen om werkelijk alles moet janken, maar misschien nog wel meer omdat ik het überhaupt slecht trek om een pijnlijk moment express nog dieper te beleven. Het maakt voor het verkrijgen van een totaalplaatje in dit geval ook niet uit. Het is allemaal erg simpel. Maan kwam (zeer waarschijnlijk enigszins zenuwachtig) haar nieuwe single ten gehore brengen en terwijl ze met haar ogen dicht zich concentreert op de performance kwam er een mannelijke streaker zichzelf even showen. Gevolg? Maan opent haar ogen, schrikt en als reactie komen er tranen. Dat was niet helemaal de bedoeling, zo erkennen ook de DJ’s die er vlug een plaatje ingooien.

Afijn. Erg vervelend allemaal maar het wordt online tenminste goed opgenomen voor Maan. Ik win het ondertussen van de aantrekkingskracht van het scherm en ga enigszins teleurgesteld in medialand rustig slapen. De volgende ochtend heeft het nieuws zich natuurlijkerwijs breder verspreid en zijn het niet meer alleen muziekprofessionals en artiesten die op mijn tijdslijn voorbij komen. Bij het lezen van de nieuwe reacties knapt er nu wel echt iets en ben ik het die schrikt en staat te janken.

‘Wat een overtrokken reactie van Maan’, ‘Het was maar een grapje, waarom gelijk gaan huilen?’ en ’20 jaar en schijnbaar nog nooit een piemel van dichtbij gezien’. Met mijn mond open sta ik aan de grond genageld naar mijn scherm te staren. De overgang van nacht naar dag heeft ons van respectloze actie naar respectloze reactie gebracht. In eerste instantie probeer ik mijn eigen verontwaardiging te temperen maar het duurt niet lang voordat ik wakker word uit de bubbel die ‘ontkenning’ en ‘machtsmisbruik’ heet.

Ook hier hoef ik niet verder te lezen en mijzelf te verdiepen in wat er nu echt speelt. Ook hier is het heel simpel. En dan quote ik graag de scherpe woorden van een vrouw die dit beter kan verwoorden dan ik: ‘Hoe ze reageert is haar recht. Wij kunnen nooit in het hoofd en hart van een ander kijken. Het feit dat ze nog sorry zegt ook spreekt boekdelen over deze machtsverhouding. Ze is slachtoffer van een intimiderende actie waar die gasten gewoon mee weg komen, want da’s lachen en je moet niet zo overdrijven. Dat de meeste comments over haar reactie gaan in plaats van de totaal ongepaste en gedateerde seksuele intimidatie heeft een naam: ‘Victim Shaming’. Laten we in godsnaam met zijn allen wakker worden’. – Laura Jansen.

Het is 08:25 en ik ben klaarwakker. Ik ben boos en teleurgesteld dat het blijkbaar nog steeds nodig is om het op te nemen voor een vrouw die een slechte grap in haar schoot geworpen krijgt. Dat het nodig is om te moeten verduidelijken dat een grap pas een geslaagde grap is als de ontvangende partij dat ook zo beleeft. Dat die ontvanger blijkbaar de druk voelt mee te moeten spelen omdat ze bang is anders zwart gemaakt te worden of niet meer bij de zender langs te mogen komen. Maar vooral omdat het dus nog steeds niet wordt gerespecteerd een eigen reactie te hebben, kwetsbaar te zijn en voor jezelf op te komen als jij het gevoel hebt dat het niet klopt of goed voelt. En dat vergt niet alleen wakker worden. Dat moet simpelweg gewoon veranderen.

Foto: Verne Ho van Unsplash.com

Lieve landgenoten,

Een vijf stappenplan om te voorkomen dat het kiezen van onze regering en leider wordt gedreven door angst en onwetendheid.

Lieve landgenoten, ik zie radeloosheid en ongeloof. De gevolgen van de nieuwe Amerikaanse president zijn direct en pijnlijk zichtbaar geworden en doen zelfs degene die wel wat zagen in deze nieuwe leider hoofdschudden. Iedereen voelt het onweer rommelen in de verte, ook Nederland gaat hier wat van merken. En laten we dáár nu juist onze energie aan gaan besteden.

In maart is het onze beurt om te stemmen. Hoe gaan wij er voor zorgen dat we een regering en leider kiezen die eerlijk en rechtvaardig is en voor het gehele land op komt? Wat kan ik als burger doen om te voorkomen dat we er hier ook een zooitje van maken?

Als we iets kunnen leren van de Trump-Hillary verkiezingscampagnes is het dit: niet alles is wat het lijkt, niet alles wat je leest is waar. We leven in een tijd waarin platformen zoals Facebook bepalen wat we zien. Klikken we op een pro-Obama link, zullen we vanaf dat moment voornamelijk links georiënteerde content zien. We houden ook niet zo van confrontatie, dus onze vriendengroep bestaat voornamelijk uit mensen waar we het mee eens zijn. Dat alles geeft geen objectief beeld van wat er in het grotere geheel gaande is en zorgt voor onaangename verrassingen.

Voordat je je laat meeslepen in de op emotie en empathie inspelende campagnes met dezelfde angstzaaierij die Trump president heeft gemaakt, beloof en gun jezelf de rust en tijd om een eigen gedegen mening te vormen. Een aantal tips om te voorkomen dat je jezelf verliest in de chaos:

1. Lees de daadwerkelijke partijprogramma’s. Niet de korte en bondige samenvattingen die de media/blogs geven, maar ga naar de websites van alle politieke partijen en lees je in. Elke keer als je iets tegenkomt waar je achter staat — maakt niet uit van welke partij — schrijf je het op. Tel uit je winst.

2. Formuleer niet direct een mening maar stel eerst kritische vragen. Hoe gaat dan dan in zijn werk? Wat betekent dat voor mij en mijn buren/familie/vrienden. Hoe gaat daarvoor betaald worden? Heeft het consequenties voor andere zaken die niet met mij te maken hebben?

3. Lees je een artikel die je een bepaalde richting in stuurt/duidelijke mening neerlegt? Zoek en lees een stuk dat dit probeert te weerleggen. Warm-koud, licht-donker, zoet-zuur.

4. Wees niet bang voor feedback/meningen van mensen die er anders over denken. Dat betekent niet direct dat jij ongelijk hebt, of dat ze je niet mogen als persoon. Iedereen leeft anders en heeft andere behoeften. Wees geïnteresseerd en durf te vragen. Het is ok om het niet eens te zijn.

5. Reageer niet direct. Check bronnen. Is het een feit of mening? Laat die andere reacties er eerst maar overheen komen en lees ze met aandacht. Vraag je vriend/vriendin/echtgenoot wat ze ervan vinden. Slaap er zelfs misschien wel eerst een nachtje over.

En voor wie nu denkt: ‘daar heb ik toch helemaal geen tijd voor?’ mag zichzelf het volgende afvragen:
Als we allemaal onze stem laten afhangen van onze emoties en angsten, ons niet interesseren in onze buren, geen vragen durven te stellen of de waarheid op tafel willen… Wat voor soort regering krijgen we daar dan voor terug?

Het is helemaal niet aan de mannen om kansen te creëren en ruimte te maken voor vrouwen

Die verantwoordelijkheid is aan onszelf.

Het zal absoluut liggen aan het algoritme op de platformen en het feit dat ik vrouw ben dat ik de laatste tijd steeds meer sterke vrouwen in de entertainment industrie zichzelf zie en hoor uitspreken. Eerst dacht ik dat vervelend te vinden: ‘moet dat nou?’. Ik ben zelf altijd redelijk stellig geweest: ‘ik ben geen feminist, als we gelijkheid willen moeten we niet vechten en claimen maar moeten wij onze plek als meer dan normaal gaan beschouwen en er geen twijfel over laten bestaan dat een vrouw deze functie vervult’. Maar wie hou ik voor de gek? Dat is toch ook gewoon hetzelfde als vechten? Opkomen voor jezelf, je rechten, wensen en behoeften.

De afgelopen jaren heb ik gewapend met naïviteit en passie territorium bij elkaar geharkt en is mijn social media aanwezigheid niet alleen geweest voor een goed gevoel maar vooral als bewijs dat ook hier een plek voor vrouwen mogelijk is. Dat ik er hopelijk samen met andere hardwerkende vrouwen voor heb gezorgd dat als er nu een vrouwelijke tourmanager met een band en crew het podium op loopt, dat de vrouw gewoon wordt aangekeken en haar hand geschud. En dat de volgende vraag is: ‘dus, hoe gaan we het aanpakken?’ en niet de band te horen krijgt: ‘pittig zangeresje hebben jullie zeg’.

Mijn hoofd knikt mee terwijl ik het interview van de NRC met Roosmarijn Reijmer lees: ‘Ach.. jij bent toch een van de mannen. Pas onlangs besefte ik: nee, dat ben ik helemaal niet.’ Wat een wanhoop dat wij als vrouw zo erg het gevoel hebben dat we alleen mee kunnen spelen als we zoals de mannen zijn. En dan de regel: ‘Zit ik hier omdat ik een vrouw ben, of omdat ik goed ben?’. Man man man, pijn in mijn borst zo raak. Gisteren kwamen de woorden van Eva Jinek op haar site tot de kern van het kwaad. De vrouw trekt zich te snel terug als de kritiek weer eens enkel over het vrouw-zijn en het daarbij horende uiterlijk gaat, en niet over de inhoud. En als we heel eerlijk tegen onszelf zijn, zijn het niet de mannen die ons in dat hoekje duwen. Dat doen wij vrouwen zelf.

Afijn. Time to face the music, zoals ze dat zeggen. Ik kijk uit naar nog meer groei en acceptatie. Dat minder vrouwen klagen en meer vrouwen zich uitspreken. Dat meer vrouwen zichzelf serieuzer nemen en voor zichzelf opkomen. Dat we in de nabije toekomst hier niet meer over hoeven te praten. En dat mijn dochter en haar kleindochter zich vanzelfsprekend niet meer meten aan mannen, in hun kracht staan en zich geen enkele kans laten ontnemen.

Interview Eva Jinek
Interview Roosmarijn Reijmer

We need to stop promoting ‘This is your moment!’ and ‘you can be anything you want!’

A world full of opportunities at a standstill.

For the past year I have been trying to steer clear from Social Media when it comes to personal moments of endless scrolling. Which is a pretty hard thing to do when 75% of your job and side projects need you on Social Media. And I’m not saying this is a typical ‘I hate Social Media’ and ‘It’s such a waste of my time’ phase we all know and go through once in a while.

I found that if I want to stay mentally healthy, keep up my mental strength and self-confidence, there is one thing I don’t need in my life: happily smiling beautiful looking women stating ‘this is your moment!’ and/or ‘don’t let anybody steal your dreams, you can make it happen!’.

Back in 2014 I had to accept the fact that I’m not invincible. My head was a mess, I couldn’t remember simple things and I started doubting everything — mainly myself. It felt like someone took off my rose-colored glasses and now I had to face reality. I hated the new me. I wanted back my old-slightly naive-down for everything-not afraid to ask. But she never came.

At the end of 2016 I finally felt like a snake that completely shredded it’s old skin and I felt comfortable in my new suit. I even tried some new moves, testing my new shoes and without realizing it the doubting stopped. In the beginning just for short periodes of time, but as I seized more control over the new me the doubt vanished for days and even months at a time.

However the doubt is still there, hidden inside of me. And once in a while it takes a walk outside. It knows my weak spots. When I’m tired from work, when I’m just about to have my period, when I’m confronted about something. And then I go through the phases I’ve become so familiar with:

– First comes a feeling of paralyses
– Second is a strong urge to flee and hide
– Third is me realizing what is happening
– Fourth is me being mad for allowing ‘it’ to happen again
– Fifth is me remembering it’s not the end of the world
– Sixth is acceptance and rest
– Seventh is the feeling of gaining headspace again
– Eight is figuring out a game plan and returning to the scene

The first time this happened it took me a full month to go from 1–8, but nowadays I go through the motions faster. Not because I’m not allowing myself to give every move a proper check, but because it naturally happens faster. Now I can hear you think: ‘so if you got this down, what has Social Media got to do with it?’.

We live in a world of balance. We — as the world, our society — have gained so much from our individualism, automation, feminism and education to all. But it has and is costing us greatly as well. My friends and I grew up with the opportunity to follow a higher education and get a job that women before me couldn’t. I didn’t have to take over the family business and it is not expected of me to be a stay-at-home mother.

But these so-called ‘opportunities’ are putting a paralyzing pressure on our generation. I am a 27 year old woman that has been working as a freelancer for over 7 years. In the early days I felt like I could make a change, I’m special and I could do whatever I wanted. Over the years that feeling turned into a misplaced feeling of responsibility. A big part of that feeling comes from within, but the other big part comes from society — more specifically from Social Media.

If we want young women to thrive we need to stop promoting ‘this is your moment!’ and ‘you can be anything you want, don’t sit around and wait for it!’. It may get them up from their seat, but it will backfire once they hit a challenge. If we want equality and fair chances we need to accept that we shouldn’t be pushed. We need to be understood, accepted and supported.

But until that happens, I will steer clear from Social Media on my weaker days. I draw strength, motivation and inspiration from having dinner with friends, walking the dog, going to a petting zoo, calling my mom, reading a book and movie night with my man. And maybe a little bit of wine and chocolate…

Photo by Xavier Sotomayor — Unsplash.com

Why I’m bothered by my white privilege and should speak up

Like every teenager, I dealt with my fair share of exam stress, wardrobe panic, gossip talk, body changes and all of the typical school insecurities. But other than that I was a very happy kid and had not much to worry about. One thing always did bother me though. And it never really faded. On the contrary, it still bothers me today and even angers me greatly from time to time. And I feel it’s time I open up and start to act on it.

I am born half Dutch, half Greek. Many of you know this because I once told you. But you wouldn’t know if I didn’t. Because apart from the brown eyes, brown hair and the amazing bronzing capabilities of my skin, I look just like my fellow white Dutchies. I now know that this ‘look’ has made my life a lot easier. Sure you work hard to reach your goals, but my life would have been very different and a lot harder if I was half African and my skin was black.

When I was still in middle school I was introduced to this dark truth. My class combined more races than a G20 summit and I had a bunch of friends whom I hung out with that didn’t share my white look. I remember we would go to the supermarket during lunch break and I would hear other people (grown-ups) whisper insults, point fingers and even swear at my classmates or deliberately push them. They didn’t do anything wrong or said a single bad word. I was 13 years old and shocked and confused.

Fast forward to University. I was conducting my graduate research at a foundation organizing Hip-hop events. I love Hip-hop and grew up rapping along with J5, Talib, KRS and Dilated Peoples. Many of the people I worked with, including the artists, were black or looked like what the media depicted as the face of a typical suicide bomber. Walking through town together I couldn’t help but notice people avoiding our paths and tightly holding their bags. My friends looked like they didn’t see it but were probably pretending. It made me feel sick and strangely ignorant.

Today. I have the amazing pleasure to still be surrounded by and work with extremely talented artists, musicians, and inspiring people. Almost all of them showing the world a beautiful dark skin color. The only difference with back in the days and now is that many of them became a public figure and are popular by demand. And somehow that changes the ‘rules’. They are praised and applauded, role models and award winners. But when the night falls and we walk to our car after a show, and security is closing down the building and doesn’t recognize the guy who just sold out the venue, we still hear the whispers: ‘maybe he doesn’t carry a guitar but there is a gun in his guitar case’.

I am privileged. And I’m fed up and angry about the fact that my friends are not and have to deal with shit like this on a daily basis. To this day I regret not standing up to those security guards. I shouldn’t have listened to my friends who were careful to not rock the boat or make a fuzz and asked me to let it go. We do not just need to acknowledge that we are privileged. If we want change we need to actively make an effort to support change. So I’m making a promise to myself that I will call out on supermarket whispers, I will confront people that show disrespect and misunderstanding and I will ask what exactly scares them and show and tell them that it’s an illusion we are maintaining ourselves through these bad behaviors.

I am not just taking a knee, I will not be silent and I will make an effort.

This piece was inspired by a powerful article by Lori Lakin Hutcherson. Read it here: My White Friend Asked Me on Facebook to Explain White Privilege. I Decided to Be Honest.

Photo by Tyler Gebhart on Unsplash.com